Marokko, Afrika en het verraad

mar africa(Update 27.07.2016: Na verschijning van onderstaand artikel hebben nog 3 landen positief gereageerd op de aanvraag van het lidmaatschap van Marokko. Dat zijn Egypte, Madagascar en Rwanda. De originele brief aan de Afrikaanse Unie).

Afrika zit met zichzelf in de knoop. De laatste 27ste top van de Unie heeft nog geen voorzitter opgeleverd. Zuid-Afrika trekt zich terug en nieuwe capabele leiders zijn schaars, de problemen groot en de samenwerking stroef. Dat is lastig om een einde te maken aan decennia oude gewapende conflicten en aan toename van armoede en ontreddering. Samen met het Midden Oosten is Afrika de grootste leverancier van vluchtelingen. Jaarlijks gaan duizenden dood in de Middellandse Zee in hun poging Europa te bereiken. Duizenden anderen zitten vast in Marokko in de hoop ooit de oversteek te maken.

Marokko was in 1963 één van de oprichters van de Unie, in die tijd heette het de “Organisatie voor Afrikaanse Eenheid”. Het land had ook een ministerie van Afrikaanse Zaken maar trok zich in 1984 terug als gevolg van onverenigbare belangen. De nasleep van de dekolonisatie en de koude oorlog brachten nieuwe politieke en ideologische clubs op het toneel. Marokko moest plotseling zitting nemen naast Polisario, een organisatie opgericht in 1975 – mede door steun van de Algerijnse militaire junta – en sindsdien kind aan huis in internationale rode clubs. Voor die tijd heeft niemand gehoord van een “Arabische Republiek” in Zuid-Marokko. Het werd snel verwelkomt als lid. Men was aan de goede kant van de geschiedenis als men de juiste politieke vrienden had. Er gingen deuren open, er kwamen wapens binnen en er werden geen vragen gesteld. Polisario werd op de juiste tijd en onder de juiste omstandigheden de Unie binnengesmokkeld. 30 jaar later zijn de omstandigheden veranderd. Er worden nu meer vragen gesteld en nieuwe antwoorden gevonden. 28 landen hebben gereageerd op de brief van de koning. Ze willen af van ideologische clubs binnen de Unie omdat ze niet voldoen aan de criteria om lid te worden. Polisario is geen land maar een organisatie. De rest van de 58 landen heeft niet gereageerd. Januari 2017 zal blijken wie de voorzitter wordt.

De politieke chaos binnen de Afrikaanse Unie is bekend en goed gedocumenteerd. Minder bekend zijn de twee obstakels waar Marokko mee worstelt op weg naar een volwaardig lidmaatschap. De eerste is het zwarte racisme, de tweede is het verraad van de oosterburen. De harde kern van Afrikaanse racisten beschouwt nog altijd de huidskleur als het belangrijkste criterium voor lidmaatschap. Wat ze niet willen zien is dat de Atlas gebergte, de Sahara en de Sahel zijn bezaaid met prehistorische inscripties gebaseerd op tifinagh, een schriftsysteem ontwikkeld op Afrikaanse bodem. De taal is de oudste link met Afrika. De tweede obstakel is het politieke verraad van de oosterburen. Al meer dan 50 jaar misbruikt de politiek en cultureel elite van Marokko belastinggeld om propaganda te maken voor panarabisme en panislamisme. Tevergeefs, want landen als Mauritanië, Algerije, Tunesië en Egypte hebben er geen belang bij Polisario uit te sluiten. Dat is een stok achter de deur in hun betrekkingen met Marokko. Ze kunnen het altijd tevoorschijn halen als het hun uitkomt. Met andere woorden, als het gaat om Afrika zijn de beste vrienden van Marokko geen Arabieren maar de gematigde 28 Afrikaanse landen die de brief van de koning serieus namen en Polisario willen uitsluiten.


Tagged:


About

H. Amouch, webredacteur met passie voor reizen en sport. Ook jouw bijdrage op deze website? Laat het ons weten via admin (at) souss punt org.


'Marokko, Afrika en het verraad' has no comments

Reageer op dit artikel

sommige auteursrechten voorbehouden (cc) souss.nl - souss.org 2005 - 2017